زمینه و هدف: فلزات سنگین به عنوان یکی از عوامل مهم تهدیدکننده کیفیت آب در بسیاری از مناطق محسوب می شوند، از این رو توجه محققان بسیاری را به خود جلب کرده اند. در این پژوهش تغییرات زمانی حذف آرسنیک از محلول آبی با استفاده از کامپوزیت فتوکاتالیز-جاذب TiO2-Fe2O3 در مدت زمان 360 دقیقه مورد بررسی قرار گرفت. سپس قابلیت مدل های خطی و غیر خطی شبه مرتبه اول، شبه مرتبه دوم، الوویچ و توانی در توصیف فرآیند سینتیک ارزیابی شد. روش پژوهش: برای تعیین سینتیک جذب آرسنیک از محلول آبی توسط کامپوزیت TiO2-Fe2O3 آزمایش های جذب ناپیوسته در pH برابر با 7، غلظت اولیه 40 میلی گرم بر لیتر و دوز جاذب 1 گرم بر لیتر انجام شد. پس از برازش خطی و غیر خطی مدل های سینتیک بر داده های جذب و یافتن ثابت های هر مدل، مقدار جذب در زمان های مختلف محاسبه و با مقادیر اندازه گیری شده در آزمایشگاه مقایسه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که با افزایش زمان، میزان جذب افزایش یافت و غلظت آرسنیک در زمان 25 دقیقه به تعادل رسید. با در نظر گرفتن مقادیر توابع خطا در برازش خطی مشاهده شد که معادله شبه مرتبه دوم با کمترین میزان خطاها و بیشترین ضریب تبیین (92/99%) انطباق بهتری بر داده های آزمایشگاهی داشت. پس از آن، معادله شبه مرتبه اول عملکرد بهتری داشت و ضعیف ترین شبیه سازی مربوط به مدل الوویچ بود. در تجزیه و تحلیل غیر خطی، ضریب تبیین تمامی مدل ها بالا و بسیار نزدیک به هم بود لذا با توجه به مقادیر توابع خطا، مدل الوویچ دارای کمترین مقدار خطا بود که نشان دهنده بهترین برازش بر داده های سینتیکی می باشد. به دنبال آن به ترتیب مدل های توانی، شبه مرتبه دوم و شبه مرتبه اول بهترین برازش را بر داده های جذب سینتیکی داشتند. نتایج: مقایسه مدل ها تا 360 دقیقه با استفاده از ضریب تبیین و توابع خطا (ضریب تبیین، خطای میانگین مربعات خطا، مجموع مربعات خطاها، مجموع خطاهای مطلق، میانگین خطای نسبی، تابع خطای کسری ترکیبی، درصد انحراف معیار مارکوارت) نشان داد که استفاده از فرم خطی می تواند منجر به نتیجه و تفسیری کاملاً متفاوت از فرم غیرخطی مدل شود؛ به طوری که بر اساس فرم های خطی، مدل شبه مرتبه دوم و بر اساس فرم های غیرخطی، مدل الوویچ بهترین برازش را بر داده های سینتیکی داشت. هم چنین برازش های غیرخطی مدل های سینتیکی نسبت به فرم های خطی برتری داشتند. به طور کلی نتایج نشان داد که کامپوزیت TiO2-Fe2O3 دارای پتانسیل بالایی در زمینه حذف آرسنیک از محلول آبی است.

اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

در این مقاله اولا نشان داده شده که تلقی متعارف از مفهوم "ورزیدن" در فلسفه ویتگنشتاین عبارت است از تلقی درمانگرایانه. مطابق با این تلقی، معیار هنجاری صحت و سقم کاربست واژگان را نمی توان در قالب کلمات قرار داد. این تلقی را می توان سویه سلبی ایده هنجارمندی قلمداد کرد. ثانیا استدلال خواهد شد که تلقی درمانگرایانه کفایت نمی کند. برای بدست دادن تلقی موجه از ایده هنجارمندی، سویه ایجابی مفهوم "ورزیدن" نیز باید بدست داده شود. ثالثا، پیشنهاد می شود که تفکیک میان تلقی مرتبه اول و تلقی مرتبه دوم از مفهوم "ورزیدن" می تواند راهی برای تبیین سویه ایجابی مفهوم ورزیدن باشد. مطابق با تلقی مرتبه اول، مولفه های مختلف مفهوم ورزیدن باید بدست داده شوند. تلقی مرتبه دوم تاکید می کند که ورزیدن از سر تابن جاری است. تعامل با اشیا در جهان پیرامون در بنیادین ترین سطح مبتنی بر ورزیدن است نه نظری هپردازی کردن.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

با اینکه توابع تقریبا-منظم در حالت کلی محدب نیستند، ولی خصوصیاتی را دارا هستند که انتظار می رود در توابع محدب و یا -C2 پایینی یافت شود. کلاس توابع تقریبا-منظم، شامل توابع محدب، -C2 پایینی، قویا متمایل و ... است. این توابع در ابتدا روی فضاهای با بعد متناهی و با استفاده از زیرمشتق تقریبی تعریف شدند و سپس تعریف این توابع به روی فضاهای باناخ و هیلبرت گسترش داده شد. در این مقاله، توابع تقریبا-منظم پارامتری با استفاده از زیرمشتق حدی تعریف می شوند. همچنین به تعریف زیرمشقات جزئی مرتبه دوم توابع دو متغیره نسبت به متغییرهایشان با استفاده از هم مشتق نگاشت زیرمشتق مرتبه اول می پردازیم. سپس ارتباط بین یکنوایی ماکسیمال زیرمشتقات جزئی مرتبه اول این توابع با نیم معین مثبت بودن نگاشت هم مشتق زیرمشتق جزئی مرتبه اول بررسی می شود. سرانجام شرایط لازم و کافی برای محدب بودن توابع  ¶-تقریبا-منظم برحسب نیم معین مثبت بودن نگاشت زیرمشتقات جزئی مرتبه دوم ارائه می دهیم.

خواص مجانبی مرتبه دوم خودگردان برآوردگرهای – L1 رگرسیون را با نگاه کردن به تفاوتهای بین – L1 برآوردگر و تقریب مرتبه اولی آن، در جایی که این تقریب مینیمم کننده یک تقریب درجه دوم به تابع هدف L1 است، بررسی می کنیم. نشان داده می شود که توزیع خودگردانی این تفاوت نرمیده (خواه در احتمال یا با احتمال 1) به توزیع حدی ”درست“ نمی گراید. اما در عوض در توزیع به توزیعی تصادفی می گراید. مشخص سازی این توزیع تصادفی ارایه می شود. برخی کاربردها و گسترش ها داده می شوند.

در این مقاله، ابتدا یک قسمت ساده شده از یک اتوماتای فازی عمومی با ثابت c تعریف شده و سپس یک زیرقسمت از یک قسمت ساده شده از یک اتوماتای فازی عمومی با ثابت c تعریف می شود و همبندی و همبندی قوی آنها بررسی شده و در نهایت، مدلی از یک ابرگروه شبه مرتبه روی اتوماتای فازی عمومی با ثابت cارائه می شود و ارتباطات بین آنها بررسی می شود. در این مقاله، ابتدا یک قسمت ساده شده از یک اتوماتای فازی عمومی با ثابت c تعریف شده و سپس یک زیرقسمت از یک قسمت ساده شده از یک اتوماتای فازی عمومی با ثابت c تعریف می شود و همبندی و همبندی قوی آنها بررسی شده و در نهایت، مدلی از یک ابرگروه شبه مرتبه روی اتوماتای فازی عمومی با ثابت cارائه می شود و ارتباطات بین آنها بررسی می شود.

امروزه حذف فلز سنگین جیوه از منابع آبی به دلیل مشکلاتی که برای سلامت انسان و محیط زیست به وجود می آورد، توجه زیادی را به خود معطوف کرده است. در این پژوهش از پسماند ساقه کانولا جهت حذف فلز سنگین جیوه از محلولهای آبی در سیستم ناپیوسته و در شرایط مختلف (pH، دما، زمان تماس، غلظت اولیه جیوه و میزان جاذب) استفاده شد. برای این منظور، خصوصیت جاذب توسط روش های مختلفی نظیر طیف سنج مادون قرمز، میکروسکوپ الکترونی روبشی، سطح مخصوص و بار صفر بستر تعیین گردید. نتایج نشان داد که مقادیر بهینه pH، میزان جاذب، زمان تماس، غلظت اولیه و دما به ترتیب برابر با 7، 2 گرم بر لیتر، 120 دقیقه، 2 میلی گرم بر لیتر و 60 درجه سانتی گراد می باشد. از بین مدل های هم دمای مورد استفاده (لانگمویر، فروندلیچ، لانگمویر-فروندلیچ و ریدلیچ-پترسون)، مدل فروندلیچ برازش بهتری بر روی داده های آزمایشگاهی داشته که نشان دهنده جذب چند لایه فلز جیوه بر روی سطح جاذب می باشد. حداکثر ظرفیت جذب جاذب بر اساس معادله لانگمویر-فروندلیچ، 4/58 میلی گرم بر گرم بدست آمد. نتایج نشان داد که روند جذب یون جیوه پیروی بهتری از مدل شبه مرتبه دوم داشته که نشان دهنده جذب شیمیایی جیوه توسط جاذب می باشد. پارامترهای ترمودینامیکی (ΔG°، ΔH° و ΔS°) نشان دادند که جذب جیوه روی پسماند ساقه کانولا در محدوده دمایی 25 تا 60 درجه سانتی گراد امکان پذیر، گرماگیر و خود به خودی می باشد. مقادیر مثبت آنتروپی نشان دهنده افزایش بی نظمی در فاز مشترک جاذب و محلول جیوه در طول فرآیند جذب با افزایش دما است. نتایج واجذب (بازیابی جاذب) نیز نشان داد که در شرایط بهره گیری از اسیدکلریدریک 2/0 مولار، 86 درصد جاذب بازیابی می گردد. این مطالعه نشان می دهد که پسماند ساقه کانولا پتانسیل تبدیل شدن به یک جاذب موثر و اقتصادی برای حذف یون های جیوه دارد.